این شعر را به یاد اثر زیبای گلچین گیلانی گفتم. "باز باران با ترانه با گوهرهای فراوان می خورد بر بام خانه ..." که مزین گر کتابهای درسی دبستانمام بود و حالا بچه های همان نسل که زمانی شادمان و غرق در دنیای کودکیشان زیر باران می دویدند و آن سروده را می خواندند، با هزاران درد از باران به گونه ای دگر یاد می کنند...

باران

وای باران بی ترانه می چکد بر خاک خانه

یادم آرد اشک انسان در میان بطن دوران

یادم آرد ظلم خونین از برای مسند و جاه

یادم آرد چکه های منطق پوشالیه و کاه

وای باران وه چه بی رحمانه می بارد بر اجساد

خامُش و استاده بر باد

سرکش و مستانه بیداد

وای باران تازیانه بر گرفتست روی جسم جنگل عریان و غران

آسمان خاموش و گنگ است

آسمان همچون مچاله در میان چنگ ابر، مبهوت ظلم است

باز باران عاصیانه می کشد نقش خرابه، سیل آسا می زند رگبار ناله

وای انسان زیر باران می کِشد یک دم هراسان رگه های خط بطلان

روی حکم بودن و جان

وای کوچه در میان چاله های مملو از گندابه های ذهن دزدان

سوت و کور است

یاد من در ریزش افکار دور است

سرزمینم بند یوغ است

خانه ام محو سکوت است

باز باران شسته انصاف

لاشه ای افتاده پیداست روی سنگفرش خیابان

رقص رقت بار سربازان بدنام

باتوم خونین سرداران شیطان

خرده های فهم پوشالیه آن والیه مردار

زجه های مردم زنجیر در زندان، سیه چال

اعتصاب در حلق تک سلولیه ی تاریک و نمناک

دفن گردیدست به زیر پوسته ی تاریخ رسوا

آه باران وه چه بی شرمانه می شوید شرف را...

دوازدهم مرداد هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

مرا آرام می سازی...

مرا آرام می سازی چرا با تو پریشانم؟

مرا در وهم می کاوی و من از تو گریزانم

خم افکار افشانم تو را تا اوج می خواند

فضای مبهم روحم هوای سجده می خواهد

رگ آن خاطرات کهنه ی دیرین کجا دفن است؟

نفس اینجا در بند است؟

صدای سایش نفس مرا در خود تمنا می کنی تا کی؟

روانم را تقلا می کنی تا کی؟

سراب ابر و باران است احساسم

گناهش مرگ در باد است افکارم

وجودم در پی ناب است، من خوابم؟

کجا ذهن مرا بر خاک می سایی؟

چرا قلب مرا با درد می تابی؟

نوازش می کنی جسم مرا تا کی؟

به شهوت می کشی… روحم را چه بی حاصل

به وحشت می بری… رقص تو بر جسمم چه دردناک است

سراسر وهم و ابهام است

هوای زایش تدبیر مشتی منطق خاموش

روانم را به خود زنجیر کرد تا دور

مرا با خود به ماَوا می بری بی میل!

خرامان قفل بر جان می زنی بی آبرو! بی قید!

شکار عشق بر من می کنی بی رحم!

سواره لاشه ام را می بری بی من!

حراج مفت جانم را کجا فریاد می خوانی؟

مگر از قیمت روحم خبر داری؟

قسم بر خود! رهایم کن!

مرا آزاد کن از پیچش مرموز ارقامی که حکم محو ساعاتست

مرا سرشار کن از رفتنت، دور است احساست

مرا در خلوتی تنها گذار

فانوسکی دارم

که نورش قد آنجایی مرا هشیار می سازد

که انسان نیست اطرافش

چهاردهم مرداد هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

از خود می پرسم تا به کجا رفتنم چنین پرحادثه خواهد بود

آخر به کجا راه می برم

در معرکه ی قتل نفس خویش

رویای خسته ی ناگفته ی که را فریاد می کشم

در بازی قمار

فرجام بی طلوع

فسخ تعهد بی شبهه ی زبان بسته ی که را امضا ء می کنم

شک است در عبور

راهی شدن به زور

کفر است در شعور

رازم نهفته نیست

ترسم برای چه؟

دزدانه در خیال

نقش رها زدن

بند است، بهر چه؟

من برده ی کیم؟

در خود اسیر نفس

خصمانه بی گناه

افکار بی پناه بر دار می زنم...

مرداد هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

ذره ذره در وجودم نقش می بندی

چنان آهسته می خندی

چنان آهسته می رقصی

چنان آهسته می گریی

که جسمم روح می گیرد.

که ذهنم در خیال نرم تو مفهوم می ریسد

وجودم بهر هر تکه نگاه مست تو در عشق می لولد

زبانم رخصت جاری شدن در واژگان دور می بیند

غلاف کهنه ی شرم وجودم بعد تو در خود نهان گشتست

رهای سنت دیرینه ی صندوق افکار است

نفیر ناله ی ته مانده ی بذر نهانگاهم

به ظن عشق تو خاموش ز خناق است

روانم به چه مشتاق است...

شانزدهم مهر هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

این شعر حاکی از گذر عمر من است که در شب تولدم سرودم...

سی سال گذشت و من هنوز در غربال آرزوها می کوشم

آهسته فرصتها را می شمارم که مبادا دزدی لحظه ای را برباید

حنجره ی زمین گرفته است

برف کوچه را پر کرده و گویی آسمان گذر عمرم را جشن می گیرد

در نیمه ی پاییز، در آبان دلربا، در غربت

آسمان آبستن زمستان است

زمستانی گاه بیرحم و گاه زیبا

ترنم سنگ چه دردناک است

می شکند از خشکیه سرمای آبان

فقر از قعر احساسم می بارد

نه اینکه می گذرم

اینکه مبادا می پوسم و خود نمی دانم

رزم با زندگی چه بی مایه است

این شهر با دیارم بیگانه است

چیست در آن که مرا می آزارد؟

و چیست در دیارم که مرا می رباید؟

بیستم و چهارم آبان هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

خوراک قحطیه انسان شدیم از بس خدا خواندیم

سبک از درد، محو از خواهش و غافل ز خود گرگان شدیم از بس خدا خواندیم

سبب در سازش انسان با حیوان شدیم از بس خدا خواندیم

درون محبس خودکامگی در گیر خودبازان شدیم از بس خدا خواندیم

شباهنگام بر لاشه ی ایمان دعا خواندیم

سراپا بت تراش خانه ی دزدان شدیم از بس خدا خواندیم

خدا را در حراج تابوت مکی به هر جنبنده ای ارزان روا کردیم

گناه کشتنش را سهم خودسازان نمودیم و خدا خواندیم

خدا اینجاست او اینجاست

در هر زایش رقصان افکاری که می بیند

و ساکت سخت در خویش می جوید

بذر گناه زایش حوا و آدم را

خدا اینجاست او اینجاست و می داند

سقوط ذره های خاکیه وجدان چه سنگین است...

چهارم آذر هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

خود در اندوه شب تار گرفتار شدم و چنان بی تابم که تهی از بودن

کو آن انسانی که مرا دریابد؟

کو آن زمزمه ی فهم سبکبال وجودی که مرا بر رکب کشتن این فاصله ها بسپارد؟

فارغ از یک هوسم که مرا بی پروا به خود اندیشیه دوری فرا می خواند

سازگار با بدنم و جدا از فهمم

ناشیانه گذر خاکیه یک معبد متروک گناه اندود را می پایم

در پی ریزش فتوای مهجور دیاری که در آن حادثه ها رگ به رگ می گردند

که در آن قاعده ی بازیه حزن انگیز آدمکان در فراسوی یک داوریه ناموزون می شکند

که در آن ریشه ی هر قطعه گیاه بسان کلمات تارم می پوسد

که در آن رشوه ی احساس چه رونق دارد...

دوم آذرهشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

مرا دردیست بس نا آشنا

گاهی چنان ره می سپارد بر تن و جانم

که گویی می شناسد حُرم احساسم

به رغبت نیست چشمانم که دیده بر خود اندازم

نفسهای عجیبی در وجودم رخنه افکندست

دمی سرد است دمی با ناله هم بند است

زمانی خفته بر آب است و گاه آهسته بر باد است

صداقت از که می جویم؟

همان که حرمت آغوش گرمم را به باد بسپرد

همان که تف به اشکم در شب تاریک و لذت گونه ام افشرد

همان که رهسپارم ساخت در انبوه شایدها

سخن از دل سپردن داد ولی جانم به لب افسرد

همان که گویش هر تکه از فهم کلامش روح من را برد

ولی در انتهای جاده ی احساس به باورهای پوچم خط زد و نفس نگاه را کشت

همان که ساده از من رد شد و فرمان فسخ بودنم را در مسیر سنگیه روحش به یغما برد

صداقت از که می جویم؟

به ظن خوش خیالی باد می روبم

به رسم معرفت، ایثار می جویم

به سان قاصدک با ناز می لولم

و تنها در عبور از دام بایدها

به طعنه زلف خواهش را به باورها می بافم.

هجدهم آذر ماه هشتاد و نه

لینشوپینگ

------------------------------

این شعر را در روز صدور حکم ناعادلانه علیه جعفر پناهی سرودم به یاد او و تمام هنرمندان و آزاداندیشان دربند...

امروز دلم گرفت از مرگ دوباره ی شعور

از حبس نگاه و از روا کردن زور

امروز قلم به حکم جبر زنجیر شد

فرجام هنر به جرم حق تبعید شد

امروز دوباره شاخه ی فهم خدا

بازیچه ی دست موریان گشت و فسرد

امروز حریم حرمت آزادی

یک بار دگر شکست و از ریشه بمرد

امروز خدا هم از خودش شاکی بود

فریاد دوباره اش طنین انگیز بود

امروز لوای بازیه روییدن

افکنده زمین و زیر پا چرکین بود...

بیست و نهم آذر هشتاد و نه

لینشوپینگ